الــرقـــیـم

استقامت در مسیر انتظار

الــرقـــیـم

استقامت در مسیر انتظار

الــرقـــیـم

...................... هوالودود .....................

به پاتوق دلدادگی ها و دلباختگی های رئوف
خوش آمدید. این جا، پاتوقی هست برای
افروختن، سوختن و ساختن.
در پاتوق دلدادگی ها، نه حرف اضافه است
و نه جای گزافه. فقط مجالی هست بـرای
قلمی کردن برخی دانسته هـا و ندانسته هـا
بر پایـۀ بایسته هـا و نبایسته هـا. کـه گاهی
در لفافـه می آید و گـاهی در تقابل با جهل
و خـرافه.
پاتوق دلباختگی ها نیز، فرصتی هست برای
مغازله و معـاشقه! امـا نه با پـرنسس هـای
بوالهوس و پر از خار و خس! بلکه با معشوقه
های پاک نفس و قدیس های پاکیزه از رجس
و هوس. آن ها که از طهارتِ وجودشان،
عرشیانِ بالانشین، سـر به مغـاکِ خـاک
می سـایند و فرشیانِ خاک آلوده، به مددِ
نفوس شان، بالِ عروج به افلاک می گشایند.

در این پاتوق، روزنـه ای باز است به گلشنِ
اندیشه ها و صدای حنجره ای طنین انـداز
است با بوی بنفشه ها!

فانوس حقایق این پاتوق نیز، با نـگـاهِ سرخِ
شقایق های این دیار مأنوس است و با
فرهنگِ سرخِ شهادت، پیوندی دیرینه دارد.

این هم ذوق و شــوق و عقیــده و آرمـان
و آرزوی نگارنده با چند بیت شعر:

سحر خیزی:
دریاب اگر اهـل دلی، پیش تر از صبح
چون غنچۀ نشکفته نسیم سحری را

زندگی برای خدا:
شادم به مرگ خود که هلاک تو می‌شوم
با زندگی خــوشم کــه بمیـرم بــرای تو

تلاش:
از مـا ســراغ منــزل آســـودگی مجــو
چون باد، عمر ما به تکاپو گذشته است.

خطر کردن:
آسـودگی، مقـدمۀ خـوابِ غفلت است
کشتی، به موج خیزِ خطر می بریم ما

بار زندگی:
زندگی با هوشیاری زیر گردون مشکل است
تا نگردی مست، این بار گران نتوان کشید

مهدویت:
درین ستمکده، آن شمع تیره روزم من
که انتظارِ نسیم سحر گداخت مرا

عشق:
سر و سامان بدهی یا سر و سامان ببری
قلب من سوی شما میل تپیدن دارد

مرگ سرخ:
درین بساط، به جز شربتِ شهادت نیست
مِی ای که تلخی مرگ از گلو تَوانَد شُست

محرم و عاشورا:
فیض ماه نو، ز شمشیر شهادت می برند
خون، حنای عید باشد کشتگان عشق را

خط شهادت:
گردن مکش ز تیغ شهادت که این زلال
از جویبار ساقی کوثر گذشته است.

امید:
نیستیم از جلوۀ باران رحمت نا امید،
نیمه بذری در زمین انتظار افشانده ایم

و ...

پربیننده ترین مطالب

فتوای تاریخی، تاریخ فتوایی!

پنجشنبه, ۲۵ آبان ۱۳۹۶، ۰۳:۴۷ ب.ظ

 

در سال 85 چند نفر از طلاب قم که از مقلدان صادق روحانی و صادق شیرازی بودند، در بارۀ تاریخ شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام، ایجاد سئوال کردند و اِن قُلت هایی را در برخی رسانه های مکتوب رواج دادند و کوشیدند با اخذ فتوا از مراجع تقلید، جمهوری اسلامی را مجاب کنند تا سالروز شهادت امام حسن مجتبی (ع) را در تقویم رسمی کشور از 28 صفر به هفتم صفر تغییر دهد. چرا؟ به دو دلیل:

 دلیل اول: این جماعت، نوعاً با ترویج حزن و اندوه در جامعه اسلامی موافق ترند و با مراسم شادی و نشاط حتی المقدور موافقت ندارند. البته این حرف را به صراحت نگفته و نمی گویند. اما سخنرانی ها و برنامه های اجرایی طلاب و مقلدان صادق شیرازی مؤید این است که این ها به افسردگی و ملالت در جوامع شیعی بیشتر دامن می زنند و پیروان اهل بیت علیهم السلام را عاری از شور و شعف و شادابی می پسندند. از این رو نگران بودند که مبادا، سیمای جمهوری اسلامی در هفتم صفر بعنوان ولادت امام موسی بن جعفر (ع) برنامه شاد اجرا کند!

دلیل دوم: این گروه تلاش می کنند در هر زمینه ای نظر مراجع تقلید خود را در ایران ترویج کنند و توصیه های آن ها را به خورد مردم دهند و در صورت امکان جمهوری اسلامی را در تنگنای تصمیم گیری قرار دهند. البته صادق روحانی مقلدان زیادی ندارد. ولی دفتر ایشان گاهی در بعضی مسیرها با طیف شیرازی، همراهی و همنوایی دارد!

اما، تلاش برنامه ریزی شدۀ این افراد، به دلیل حاصل نشدن اجماع در فتاوای مراجع تقلید، عملاً بی نتیجه ماند و تیر تلاششان به سنگ خورد. تا اینکه در سال 95 و 96، بانیان این طرح، زیرکانه حرکت دوباره ای را آغاز و هدفِ خود را از طریق فضای مجازی و برخی رسانه های نوشتاری و به روش مصاحبه با برخی چهره های شاخص دنبال کردند. تا جایی که یکی از روحانیون شناخته شده و برخی از سایت ها و خبرگزاری های مشهور نیز به دام این ها افتادند!

بعضی خبرگزاری ها بی آنکه بدانند، این موضوع را در قالبِ نشرِ فتاوای مراجع تقلید پوشش دادند و آن فرد روحانی نیز در صفحۀ اینستاگرامش این موضوع را به اشتراک گذاشت و در یک مصاحبۀ خبری نیز تلویحاً پیشنهاد کرد تا علما و بزرگان حوزه، نسبت به یکسان سازی تاریخ شهادت امام حسن علیه السلام مطابق نظر علمای عراق اهتمام ورزند! اما باز هم اتفاقی نیفتاد و این مسئله همچنان ناموفق و مسکوت باقی ماند. در این مورد چند نکته قابل توجه است:

  1. استفتایی که از مراجع تقلید به عمل آمده، نشان می دهد که متن استفتاء کاملاً جهت دار و هدفمند تنظیم شده است! در واقع، استفتاء کنندگان دنبال این بودند که جواب مطلوبِ خود را از مراجع بگیرند! که البته پاسخ مراجع محترم، آنطور که آنها می خواستند، به دست نیامد.
  2. آنچه راجع به اختلاف تاریخ شهادت امام حسن مجتبی (ع) در سایت های اینترنتی منتشر شده، مربوط به سال های 93 و 96 است که نشان می دهد این شُبهه و اِن قُلت ها قبل از آن یک مسئلۀ درون حوزوی بوده و در سطح جامعه مطرح نبوده است. نکته قابل توجه این است که یادداشت های مربوط به این مسئله، نوعاً غیر محققانه، با ادبیات واحد و با شکل و شمایل یکسان، بعضاً بدون تاریخ انتشار و بدون نام نویسنده در سایت های آن روز بازنشر داده شده و هدف، این بوده است که به مردم بقبولانند تاریخ شهادت امام مجتبی (ع) در هفتم صفر معتبرتر است. جالب تر از همه این است که در انتهای اغلبِ یادداشت ها اظهار امیدواری کرده اند که علما و مسئولان امر دست به کار شوند و تاریخ شهادت امام حسن علیه السلام در جمهوری اسلامی را با آنچه در عراق مرسوم است، یکسان سازی نمایند!
  3. مقالات، یادداشت ها و مصاحبه هایی که مرتبط با این موضوع در سایت ها منتشر شده، غالباً اظهارنظرهای غیر علمی و نقل قول های غیر محققانه است که از منابع دست دوم گرفته اند. بی آنکه مستندات تاریخی را مورد تطبیق قرار دهند و یا در بارۀ صحت و سقم نقل ها تحقیقی کرده باشند.

اختلاف نظر در بارۀ تاریخ شهادت امام مجتبی (ع) یک واقعیت انکار ناپذیر است. اما خوب است بدانیم که قِدمت راویان و ناقِلان مشهور در این موضوع به دو مقطع تاریخی تقسیم می شوند: یکی مربوط به قرن های 9 و 10 هجری است و دیگری به قرن های سوم تا هفتم هجری برمی گردد. کما این که علما و راویانی که در بارۀ تاریخ شهادت امام حسن مجتبی (ع) نیز اظهارنظر کرده اند؛ به دوگروه تقسیم می شوند:

  1. گروهی که شیخ بهایی در میان آنها دیده می شود، این گروه نقل خود را از شهید اول گرفته اند و شهید اول نیز نقل خود را از کتاب تثبیت الامامه گرفته است. کتابِ تثبیت الامامه اگرچه قدمتی دیرینه دارد و مؤلف آن کاملاً مورد وثوق است، اما اکثر علمای قدیم و جدید معتقدند که نسخه نویسان بعدی، تعداد صفحات این کتاب را به سلیقۀ خود افزایش داده و در نتیجه آن را از اعتبار انداخته اند!
  2. گروهی که شیخ عبدالکریم حائری (مؤسس حوزه علمیه قم) در بین آن ها وجود دارد، این گروه نقل خود را از شیخ ابراهیم کفعمی دانشمند بزرگ شیعی گرفته اند که به قرن 9 و 10 هجری یعنی به دوره های بعد از شهید اول تعلق دارد. (شیخ عبدالکریم حائری به اعتبار همین منبع، عزاداری امام مجتبی (ع) را که هفتم صفر در نجف مرسوم بود به ایران منتقل فرموده است)

اما غیر از کتاب تثبیت الامامه (که دارای نقص و فاقد اعتبارشده است) و مصباح بلدالامین کفعمی (که مربوط به دوره بعد از شهید اول است) بقیه راویان و دانشمندان شیعه همچون فتاح نیشابوری، اربلی، شیخ طوسی، شیخ طبرسی، سعدبن عبدالله اشعری، نوبختی، کلینی و شیخ مفید که همگی به دوره های قبل از شهید اول تعلق دارند؛ 28 صفر و یا آخر ماه صفر را سالروز شهادت سبط اکبر (ع) نقل کرده اند.

 

دوستانی که اهل حوصله هستند می توانند متن استفتاء و پاسخ مراجع محترم و آنالیز فتاوی را در کامنت اوّل این پست مطالعه فرمایند.

 

حسنی هستم و از حشر چه باکی دارم؟ 
که سر و کار غلامان حسن، با زهراست

 

 

نظرات  (۵)


استفتاء از برخی مراجع تقلید

با توجه به اهمیت برگزاری شعائر اهلبیت علیهم السلام و مظلومیت سبط اکبر امام حسن مجتبی علیه السلام و سیره ی مستمره ی علمای حوزه های علمیه ی قم و نجف اشرف و سایر مشاهد مشرفه که روز هفتم ماه صفر را به عنوان شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام اقامه ی عزا می کردند و از جمله مرحوم حاج شیخ عبد الکریم حائری مؤسس حوزه علمیه ی قم که بر تعطیلی دروس حوزه ی علمیه و اقامه ی عزا بر آن وجود شریف اصرار داشتند و به دستور ایشان بازار قم تعطیل می گردید و از زمان حیات آن بزرگوار تا کنون نیز بر این منوال باقی است؛ نظر حضرتعالی نسبت به روز هفتم صفر ـ که بنا بر اقوالی از جمعه شهید اول در کتاب دروس، مرحوم کفعمی در مصباح، شیخ بهایی و مرحوم شیخ جعفر کاشف الغطاء و برخی دیگر از اعاظم فقها تصریح بر شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام در این روز نموده اند؛ـ چیست؟ در صورت صحت اقوال فوق الذکر در این روز و بنا بر قولی ولادت امام موسی کاظم علیه السلام نیز هست، وظیفه و تکلیف ما شیعیان و خصوصا صدا و سیما در بر پایی عزاداری و یا جشن و سرور چه می باشد؟


پاسخ مراجع تقلید:

مرحوم آیت الله میرزا جواد تبریزی:

 محرم و صفر ماه های حزن بر سیدالشهداء و خاندان اهل بیت علیهم السلام می باشد و باید به مجالس عزاداری روضه خوانی بگذرد. والله العالم

آیت الله سیستانی:

بسمه تعالی بزرگداشت شهادت سبط اکبر امام حسن مجتبی علیه السلام و ترتیب مجالسی برای آن حضرت و ذکر مصائب و یادآوری مناقب آن امام از مصادیق تعظیم شعائر است. ومن یعظم شعائرالله فانها من تقوی القلوب.

آیت الله مکارم شیرازی:

البته مشهور است طبق انچه مرحوم کلینی (رحمة الله علیه) در کافی اورده است که شهادت ان حضرت در اخر ماه صفر است ولی با توجه به روایت دیگری که مربوط به هفتم ماه صفر است سزاوار است نسبت به ان روز نیز احترام رعایت شود.همیشه موفق باشید 2/11/1385

مرحوم آیت الله بهجت:

 بسمه تعالی مناسب است در جمع بین دو قول (مشهور) در روز هفتم صفر به شهادت سبط اکبر امام مجتبی (علیه الاف التحیطة والثناء) و تولد امام موسی کاظم علیه السلام ترتیب مجالس برای هر دو امام بزرگوار به اینکه مصائب امام دوم (علیه السلام) و مناقب امام هفتم (علیه السلام) را متذکر و یاداور باشند و همین احتیاط حاصل میشود . والسلام «اول صفر 1430»

مرحوم آیت الله فاضل لنکرانی:

 بسمه تعالی و له الحمد، در این که باید یک روز اختصاص به حضرت امام مجتبی علیه السلام داشته باشد تردیدی نیست و با توجه به اینکه روز 28 صفر روز رحلت خاتم الانبیا (ص) هم هست و بدین لحاظ شهادت سبط اکبر علیه السلام تحت الشعاع قرار می گیرد، لذا خوب است که روز هفتم صفر را به این عنوان اختصاص دهند که «مشهور» هم همین است.

آیت الله صافی گلپایگانی:

برپائی مجلس میلاد ائمه علیهم السلام بسیار خوب و مناسب است اما چون هفتم صفر بنا بر بعضی اقوال مصادف با سالروز شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام می باشد و از طرفی تمام ماه محرم و صفر ماههای حزن آل الله و کاروان داغدار و مصیبت زده حضرت سیدالشهداء علیه السلام است سزاوار است در این دوماه مجلس روضه وعزا برپا نموده و از مجالس جشن وسرور جدا اجتناب نمود.ان شاءالله مجمع مقدس شما عزیزان مورد توجه و عنایت خاصه حضرت بقیةالله ارواحنا فداه قرار بگیرد و همه از منتظران امر فرج آن حضرت بوده باشید..

آیت الله وحید خراسانی:

 بسم الله الرحمن الرحیم، به آنچه فقیه محقق، موسس حوزه علمیه قدس سره فرموده اند، باید عمل شود.

آیت الله العظمی شبیری زنجانی:

بسمه تعالی عزاداری روز هفتم ماه صفر به عنوان سوگواری سبط (علیه السلام) و تعطیل بازار که سنت شیعیان بوده از شعائر دینی است که باید محفوظ بماند و با ذکر مناقب امام هفتم (علیه السلام) منافات ندارد. 


آنالیز فتاوای مراجع تقلید در مورد شهادت امام مجتبی علیه السلام در هفتم یا بیست و هشتم صفر:

  1. دو تن از مراجع تقلید، هیچ تأیید و تأکیدی بر هفتم صفر نکرده و بر 28 صفر نیز صحه نگذاشته اند. یعنی به نوعی هوشمندانه، از پاسخ به استفتای عناصر طیف شیرازی و روحانی عبور کرده اند. مثل آیت الله سیستانی و آیت الله میرزا جواد تبریزی.
  2. آیت الله مکارم بر شهادت امام حسن (ع) در آخر ماه صفر تأکید کرده اما سزاوار دانسته است که هفتم صفر نیز مورد احترام باشد.(یعنی به جشن و سرور پرداخته نشود)
  3. آیت الله بهجت هفتم صفر را همزمان سالروز شهادت امام حسن و میلاد امام کاظم سلام الله علیهما دانسته و رهنمود داده است که در این روز، مصائب امام دوم و مناقب امام هفتم گفته شود...
  4. آیت الله صافی گلپایگانی و مرحوم آیت الله فاضل، بنا بر ملاحظه ای، لازم دانستند که در هفتم صفر از برپایی مراسم جشن و سرور پرهیز و احتیاطاً اقامۀ عزا نمایند: به عبارتی تلویحاً 28 صفر را روز شهادت دانسته اند.
  5. آیت الله شبیری زنجانی عزاداری هفتم صفر را از شعائر دانسته و تأکید بر حفظ آن نموده اما تلویحاً این روز را ولادت امام کاظم (ع) نیز دانسته است.
  6. آیت الله وحید خراسانی، بدون اشاره به یک روز خاص نوشته است: به آنچه فقیه محقق، موسس حوزه علمیه (قدس سره) فرموده اند، باید عمل شود. (عنایت دارید که مرحوم شیخ عبدالکریم حانری مؤسس حوزه علمیه قم، هیچ فرمایشی در این زمینه ندارند)
  7. از تنها مرجعی که در این زمینه استفتاء نشده است، آیت الله خامنه ای (رهبر معظم انقلاب)  است. که این نیز درجای خود قابل تأمل و تعمّق است!

بنابراین، از هشت مرجع نقلید بزرگوار، هیچ کدام به صراحت بر هفتم صفر به عنوان روز شهادت امام حسن مجتبی تأکید نکرده اند...

در این میان فقط صادق شیرازی و صادق روحانی به صراحت بر هفتم صفر بعنوان روز شهادت امام حسن (ع) تأکید کرده و بگونه ای خاص جواب استفتاء را داده و برای صدا و سیما نیز تعیین تکلیف کرده اند. اما بنده به این دلیل که برای این دو نفر، وجاهت و مقبولیتی قائل نیستم، از نقل فتوای آن ها در این پست معذورم.

۲۵ آبان ۹۶ ، ۱۹:۳۸ آب‌گینه موسوی
متشکّرم. بسیار استفاده کردم.
پاسخ:
ممنونم که خواندید.
کاش همه خبط این جماعت به همین ها ختم می شد و حاصلش یک روز عزای بیشتر برای سبط اکبر بود

مطلبتان بسیار خوب بود هرچند بنده یک مطلبی را دیده بودم مبنی بر تجمیع ایام شهادت در عصر صفویه
ولی درکل نظر فقها متقدم مقم است بر سایرین هرچند شهید باشد


التماس دعا
پاسخ:
این جماعت، ابن الحبط و کثیرالخبط هستند. اما چون قصد نقد آنها نبود، به حداقل لازم اکتفا شد.

ممنون که خواندید. تجمیع ایام شهادت در عصر صفویه نقل های اینترنتی است و مستند نیستند. من تا حدودی در این زمینه کنکاش کردم ولی سند معتبری ندیدم. جناب مقدسی (یدالله) هم تحقیق جامع و مفصلی در این مورد دارند، ایشان هم تأیید نکردند.

حتماً ان شاءالله.
شما هم دعا کنید.
تشکر
پاسخ:
سپاس
بخش‌هایی از این نظر که با * مشخص شده، توسط مدیر سایت حذف شده است
سلام چقدر عالی و خوب بود. متشکرم. هم از این جهت که اصل مطلب رو ****** و هم از این جهت که نا خواسته و ندانسته ***** جزو ترویج دهندگان تئوری کسانی ***** که ازشون در دنیا و آخرت پرهیز کردم و به خدا پناه بردم.. 
فکر کنم باید اون پست رو پاک کنم. با اونهایی که خوندن چه کنم؟! الان مدیون میشم که...  
پاسخ:
سلام بر شما
نظر لطف شماست. این پست را در واقع خود شما نوشته اید.
بابت اون پست خیالت راحت باشد. چون این جماعت کثیرالخبط چیزی کم از ناصرالدین شاه ندارند. حداقل در انگلیسی بودن مشترک هستند!!

البته عنایت دارید که در سال های بعد از انقلاب، رادیو و تلویزیون ما معمولاً در هفتم صفر (بعنوان ولادت امام موسی بین جعفر علیه السلام) ویژه برنامه شاد نداشته و فقط به یک زیرنوبس یا به ذکر مناقب آن حضرت بسنده می کردند که البته کار صحیح هم همین است. با این وجود، در سال 94 و در دولت جناب روحانی، شورای فرهنگ عمومی  کشور به بهانه هایی و به استناد یک تحقیق ناقص (خود محقق اذعان دارد که دامنۀ تحقیقش باز است و احتمال دارد نتیجۀ دیگری به دست بیاید) تاریخ ولادت این امام عزیز را به 14 ذی الحجه تغییر داد که با اعتراض هایی هم مواجه شد و نتیجه اعتراض ها این شد که قول دادند دوباره تجدید نظر کنند. ولی هنوز رسماً ترتیب اثر نداده اند. به همین دلیل تقویم های سال 96 ولادت این امام عزیز را متفاوت ثبت کرده اند. 

پوزش بابت ستاره ها. 
بعداً نوشت: به خاطر فرمایش شما بخشی از ستاره ها اصلاح شدند..

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">