الــرقـــیـم

استقامت در مسیر انتظار

الــرقـــیـم

استقامت در مسیر انتظار

الــرقـــیـم

...................... هوالودود .....................

به پاتوق دلدادگی ها و دلباختگی های رئوف
خوش آمدید. این جا، پاتوقی هست برای
افروختن، سوختن و ساختن.
در پاتوق دلدادگی ها، نه حرف اضافه است
و نه جای گزافه. فقط مجالی هست بـرای
قلمی کردن برخی دانسته هـا و ندانسته هـا
بر پایـۀ بایسته هـا و نبایسته هـا. کـه گاهی
در لفافـه می آید و گـاهی در تقابل با جهل
و خـرافه.
پاتوق دلباختگی ها نیز، فرصتی هست برای
مغازله و معـاشقه! امـا نه با پـرنسس هـای
بوالهوس و پر از خار و خس! بلکه با معشوقه
های پاک نفس و قدیس های پاکیزه از رجس
و هوس. آن ها که از طهارتِ وجودشان،
عرشیانِ بالانشین، سـر به مغـاکِ خـاک
می سـایند و فرشیانِ خاک آلوده، به مددِ
نفوس شان، بالِ عروج به افلاک می گشایند.

در این پاتوق، روزنـه ای باز است به گلشنِ
اندیشه ها و صدای حنجره ای طنین انـداز
است با بوی بنفشه ها!

فانوس حقایق این پاتوق نیز، با نـگـاهِ سرخِ
شقایق های این دیار مأنوس است و با
فرهنگِ سرخِ شهادت، پیوندی دیرینه دارد.

و این هم ذوق و شــوق و عقیــده و آرمـان
و آرزوی نگارنده در قالب چند بیت شعر:

سحر خیزی:
دریاب اگر اهـل دلی، پیش تر از صبح
چون غنچۀ نشکفته نسیم سحری را

زندگی برای خدا:
شادم به مرگ خود که هلاک تو می‌شوم
با زندگی خــوشم کــه بمیـرم بــرای تو

تلاش:
از مـا ســراغ منــزل آســـودگی مجــو
چون باد، عمر ما به تکاپو گذشته است.

خطر کردن:
آسـودگی، مقـدمۀ خـوابِ غفلت است
کشتی، به موج خیزِ خطر می بریم ما

بار زندگی:
زندگی با هوشیاری زیر گردون مشکل است
تا نگردی مست، این بار گران نتوان کشید

مهدویت:
درین ستمکده، آن شمع تیره روزم من
که انتظارِ نسیم سحر گداخت مرا

عشق:
سر و سامان بدهی یا سر و سامان ببری
قلب من سوی شما میل تپیدن دارد

مرگ سرخ:
درین بساط، به جز شربتِ شهادت نیست
مِی ای که تلخی مرگ از گلو تَوانَد شُست

محرم و عاشورا:
فیض ماه نو، ز شمشیر شهادت می برند
خون، حنای عید باشد کشتگان عشق را

خط شهادت:
گردن مکش ز تیغ شهادت که این زلال
از جویبار ساقی کوثر گذشته است.

امید:
نیستیم از جلوۀ باران رحمت نا امید،
نیمه بذری در زمین انتظار افشانده ایم


علی (ع) سخن از وعدۀ حق می گوید.

يكشنبه, ۱۷ دی ۱۳۹۶، ۰۸:۰۳ ب.ظ

 

 

یُنَادِی مُنَادٍ یَوْمَ الْقِیَامَةِ أَلَا إِنَّ کُلَّ حَارِثٍ مُبْتَلًى فِی حَرْثِهِ وَ عَاقِبَةِ عَمَلِهِ غَیْرَ حَرَثَةِ الْقُرْآنِ

روز قیامت ندا دهنده‏ اى فریاد می زند: امروز هرکس گرفتار کِشتۀ خویش است و خوشه از توشۀ خویش می گیرد. غیر از کسانی که در سرزمین حیاتشان بذر قرآن کاشته اند.

 

فَکُونُوا مِنْ حَرَثَتِهِ وَ أَتْبَاعِهِ وَ اسْتَدِلُّوهُ عَلَى رَبِّکُمْ وَ اسْتَنْصِحُوهُ عَلَى أَنْفُسِکُمْ

پس، بذر قرآن و تابعانش را بیافشانید. قرآن را راهنماى هدایت به سوی خدا قرار دهید و براى خود از آن نصیحت بجویید،

 

وَ اتَّهِمُوا عَلَیْهِ آرَاءَکُمْ وَ اسْتَغِشُّوا فِیهِ أَهْوَاءَکُمْ.

نظرات خود را که بر خلاف قرآن است متّهم کنید و خواسته های خود را که مخالف قرآن است ناخالص بدانید.

 

الْعَمَلَ الْعَمَلَ ثُمَّ النِّهَایَةَ النِّهَایَةَ وَ الِاسْتِقَامَةَ الِاسْتِقَامَةَ ثُمَّ الصَّبْرَ الصَّبْرَ وَ الْوَرَعَ الْوَرَعَ

کار، کار. سپس به فرجام رساندن، به فرجام رساندن و استقامت، استقامت. آنگاه شکیبایی شکیبایی و پارسایی پارسایی.

 

إِنَّ لَکُمْ نِهَایَةً فَانْتَهُوا إِلَى نِهَایَتِکُمْ وَ إِنَّ لَکُمْ عَلَماً فَاهْتَدُوا بِعَلَمِکُمْ وَ إِنَّ لِلْإِسْلَامِ غَایَةً فَانْتَهُوا إِلَى غَایَتِهِ

قطعا براى شما پایانى هست، بکوشید تا خود را به خط پایان برسانید و قطعاً برای شما پرچم ]ولایت[ برافراشته است، پس تحت لوای آن هدایت بجویید، بی تردید آیین اسلام، پایانی هدفمند دارد؛ بِدَوید و خود را به اهدافش برسانید.

 

 وَ اخْرُجُوا إِلَى اللَّهِ بِمَا افْتَرَضَ عَلَیْکُمْ مِنْ حَقِّهِ وَ بَیَّنَ لَکُمْ مِنْ وَظَائِفِهِ

با انجام واجبات الهی و تکالیفی که خدا بر عهدۀ شما گذاشته است، به پا خیزید و آهنگ خدا کنید؛

 

أَنَا شَاهِدٌ لَکُمْ وَ حَجِیجٌ یَوْمَ الْقِیَامَةِ عَنْکُمْ أَلَا وَ إِنَّ الْقَدَرَ السَّابِقَ قَدْ وَقَعَ وَ الْقَضَاءَ الْمَاضِیَ قَدْ تَوَرَّدَ

من ِعلی بر شما گواهم و روزقیامت در بارۀ شما اِقامۀ حجت مى‏ کنم. آگاه باشید که آن چه در تقدیرالهی مقدر بوده، اتفاق افتاده است و آنچه از قضای حکیمانه اش مقرر بوده، تدریجا وارد گشته است.

 

وَ إِنِّی مُتَکَلِّمٌ بِعِدَةِ اللَّهِ وَ حُجَّتِهِ

من از وعده حضرت حق و حجت خدا، با شما سخن مى‏ گویم!

 

 قَالَ اللَّهُ تَعَالَى إِنَّ الَّذِینَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلائِکَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ

خداى تعالى چنین فرموده است:«آنان که گفتند پروردگار ما اللّه است، سپس بر اقرار خود استقامت ورزیدند، فرشتگان الهی بر آنان نازل می شوند و می گویند که نترسید و اندوهگین نشوید، و آنها را به جایگاه بهشت بشارت می دهند که خدای شان وعده داده است»

 

 

 

 

پ.ن:

  1. فرازی از خطبه 176 نهج البلاغه با ترجمه روان از خودم.
  2. در شرایط امروز، خودم را یکی از مخاطبان کلام مولا (ع) می دانم که با درک صحیح از صف آرایی بیگانگان، وظیفه دارم زیر پرچم ولایت، از مسیر هدایت خارج نشوم.

 

 

 

 

نظرات  (۶)

علوم جدید و تکنولوژی، مختص سبک زندگی ماده گرایی غرب بر محور تفکر اومانیستی است که محرّک آن نظام سلطه و سرمایه می باشد و مسلمانان نباید نظام آموزشی خود را بر اساس این علوم قرار دهند.
تمدن بدلی bornos.blog.ir
پاسخ:
+++
سلام
انتخاب زیبایی بود،
کلام نورانی علی علیه السلام وقتی با نور قرآن می آمیزد، میشود نورٌ علی نورٌ


چند وقتی بود که بقول آقای نجفی ما نابیانی ها محروم بودیم از نظر دادن. ممنون که باز کردی درگاه نظرات را

دلتنگ دیدار شماییم شدیداً
پاسخ:
سلام بر حمیدآقای گل
ایّدَک الله. ممنون که خوانده فرمودی برادر


حتم دارم که این چند وقت ضرر نکردی :)) مخلص شما و جناب آقای نجفی.

به امید دیدار و شنیدن آوای قرآن تان..

۱۸ دی ۹۶ ، ۱۰:۰۴ رفاقت به سبک شهید
بسیار عالی
صبحم با کلام مولا آغاز شد

پاسخ:
عاقبتتون بخیر ان شاءالله.
۱۸ دی ۹۶ ، ۱۴:۰۲ کوثر متقی
سپاس
اگه ممکنه بیشتر ازین تیپ پست بذارین واسمون
پاسخ:
ممنون که خواندید.

ان شاءالله.
این روزها احساس کم کاریم نسبت به قرآن بیش از پیش شده

چقدر مهجور است قرآن عزیز
پاسخ:
و من در کم کاری نسبت به قرآن  از شما جلوترم. دقیقاً مصداق کلام مولایم که فرمود: الله الله فی القرآن لا یسبقکم بالعمل به غیرکم.

آره والله. خدا بر ما ببخشاید
۱۹ دی ۹۶ ، ۲۱:۰۴ دکتر یونس
 تو عیدا یا تولدم یا تولد خود حضرت امیر یا هر وقت که دلم براشون تنگ بشه، نهج البلاغه رو باز میکنم مثل تفال. اون خطبه یا نامه ای که میاد رو مثل هدیه ای از امام در نظر میگیرم..اینکار کودکانه است ولی لذتبخشه. چون با قوه تخیلم خودم رو مخاطب باید ها و نبایدهای پدرانه شون میبینم و از خوندن اون متن لذت میبرم.  یبار بهشون گفتم شما هم طبیب بودید و هم معلم، تو درسا کمکم کنید، این بند اومد. نوشتمش اول یکی از کتابهام. ممنون از یادآوری.

 الْعَمَلَ الْعَمَلَ ثُمَّ النِّهَایَةَ النِّهَایَةَ وَ الِاسْتِقَامَةَ الِاسْتِقَامَةَ ثُمَّ الصَّبْرَ الصَّبْرَ وَ الْوَرَعَ الْوَرَعَ

کار، کار. سپس به فرجام رساندن، به فرجام رساندن و استقامت، استقامت. آنگاه شکیبایی شکیبایی و پارسایی پارسایی.

پاسخ:
به نظرم کار خوبی میکردی، اصلاً هم کودکانه نیست.

ان شاءالله حلاوت کلام مولا، همیشه در کام جان شما ماندگار و لذت آفرین باشد.

من هم آشنایی با کلام علی (ع) را در سال اول دانشجویی از کلاس های تفسیر نهج البلاغه شروع کردم که هفته ای دو روز ساعت ۶ و ۶/۳۰ صبح تشکیل می شد. یادمه شروعش از وصیت نامه حضرت بود که خیلی هم برام غم انگیز بود! حیف که بعد از یک سال جلساتش قطع شد.


 

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">