الــرقـــیـم

استقامت در مسیر انتظار
مشخصات بلاگ
الــرقـــیـم

...................... هوالودود .....................

به پاتوق دلدادگی ها و دلباختگی های رئوف
خوش آمدید. این جا، پاتوقی هست برای
افروختن، سوختن و ساختن.

در پاتوق دلدادگی ها، نه حرف اضافه است و نه
جای گزافه. فقط مجالی هست بـرای قلمی
کردن برخی دانسته هـا و ندانسته هـا بر پایـۀ
بایسته هـا و نبایسته هـا. کـه گاهی در لفافـه
می آید و گـاهی در تقابل با جهل و خـرافه.

پاتوق دلباختگی ها نیز، فرصتی هست برای
مغازله و معـاشقه! امـا نه با پـرنسس هـای
بوالهوس و پر از خار و خس! بلکه با معشوقه
های پاک نفس و قدیس های پاکیزه از رجس
و هوس. آن ها که از طهارتِ وجودشان،
عرشیانِ بالانشین، سـر به مغـاکِ خـاک
می سـایند و فرشیانِ خاک آلوده، به مددِ
نفوس شان، بالِ عروج به افلاک می گشایند.

در این پاتوق، روزنـه ای باز است به گلشنِ
اندیشه ها و صدای حنجره ای طنین انـداز
است با بوی بنفشه ها!

فانوس حقایق این پاتوق نیز، با نـگـاهِ سرخِ
شقایق های این دیار مأنوس است و با
فرهنگِ سرخِ شهادت، پیوندی دیرینه دارد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این هم ذوق و شــوق و عقیــده و آرمـان
و آرزوی نگارنده با چند بیت شعر:

سحر خیزی:
دریاب اگر اهـل دلی، پیش تر از صبح
چون غنچۀ نشکفته نسیم سحری را

زندگی برای خدا:
شادم به مرگ خود که هلاک تو می‌شوم
با زندگی خــوشم کــه بمیـرم بــرای تو

تلاش:
از مـا ســراغ منــزل آســـودگی مجــو
چون باد، عمر ما به تکاپو گذشته است.

خطر کردن:
آسـودگی، مقـدمۀ خـوابِ غفلت است
کشتی، به موج خیزِ خطر می بریم ما

بار زندگی:
زندگی با هوشیاری زیر گردون مشکل است
تا نگردی مست، این بار گران نتوان کشید

مهدویت:
درین ستمکده، آن شمع تیره روزم من
که انتظارِ نسیم سحر گداخت مرا

عشق:
سر و سامان بدهی یا سر و سامان ببری
قلب من سوی شما میل تپیدن دارد

مرگ سرخ:
درین بساط، به جز شربتِ شهادت نیست
مِی ای که تلخی مرگ از گلو تَوانَد شُست

محرم و عاشورا:
فیض ماه نو، ز شمشیر شهادت می برند
خون، حنای عید باشد کشتگان عشق را

خط شهادت:
گردن مکش ز تیغ شهادت که این زلال
از جویبار ساقی کوثر گذشته است.

امید:
نیستیم از جلوۀ باران رحمت نا امید،
نیمه بذری در زمین انتظار افشانده ایم

و ... و ...

پربیننده ترین مطالب
سه شنبه, ۲۵ دی ۱۳۹۷، ۰۲:۱۰ ق.ظ

اعتراض خاموش!

 

لطفاً تا آخر بخوانید.

 

دهۀ فجر انقلاب اسلامی نزدیک است و 22 بهمن عنقریب از راه می رسد. اما چند نکته و یک تصمیم در این باره:

  • شخصاً از میدان آزادی و جشن های دهۀ فجر خاطرات فراوانی دارم. 35 سال متوالی با امید و افتخار در مراسم 22 بهمن شرکت کردم. شش سال متوالی سوژۀ خبرنگاران بودم تا بعنوان یک جوان در بارۀ انقلاب و آرمان های حضرت امام، حرف ها و دغدغه هایم را مطرح کنم. هرچند که بخشی از حرف هایم همیشه به قیچی سانسور سپرده می شد.
  • سال گذشته دغدغه هایم را واضح تر، شفاف تر و پخته تر از همیشه بازگو کردم. جوری که بخشی از آن ها به عنوان تیکه های برجسته تا چند روز بعد از 22 بهمن از چند شبکه پر بیننده و پر شنونده رادیو و تلویزیون پخش می شد. اما متأسفانه از این مصاحبه های مردمی فقط استفادۀ تبلیغاتی و رسانه ای کردند و بس.
  • خودم شخصاً روند مصاحبه های مردمی دهۀ فجر را پیگیری می کردم و دیدم که خیلی ها بهتر و عمیق تر از من حرف زدند و خواسته های به حقشان را مطرح کردند. اما این خواسته ها و ابراز نارضایتی ها هیچ وقت مفید و مؤثر واقع نشد.
  • سال پیش، در مصاحبۀ خیایانی با دو شبکۀ تلویزیونی خبر و افق و دو شبکۀ رادیویی ایران و جوان، مسائلی را مطرح کردم که به نظرم مهم بودند. مثل: «وادادگی دولت در برابر آمریکا و اروپا، انحراف آشکار از اصول و آرمان های انقلاب، خیانت به دستاورد علمی دانشمندان هسته ای، دروغ و فریب و حاشیه سازی توسط دولت، ناکارآمدی و سوء مدیریت، اقتصاد فشل و افسارگسیخه، لغزش دولت به سمت لیبرالیسم و نظام سرمایه داری، حقوق های نجومی مدیران، ناکارآمدی نظام آموزش و پرورش، تبعیض، رانت خواری، گرانی، بیکاری، مشکلات مسکن، ازدواج» و خیلی چیزهای دیگر.

و اما یک تصمیم:

امسال در مورد راهپیمایی با شکوه 22 بهمن تصمیم دیگری دارم. تصمیمی متفاوت با همۀ سال های عمرم. امسال می خواهم به رفتارهای غیر انقلابی دولت و خیانت هایی که آگاهانه در حق این نظام روا داشته اند، طور دیگری واکنش نشان دهم. می خواهم به اوضاع مصیبت زدۀ کشور که دولت و مجلس هیچ عزمی برای بهبود آن ندارند، به گونه ای دیگر اعتراض کنم. می خواهم به جای شعار دادن در چهل سالگی انقلاب به گوشۀ قبرستان بروم و در سوگ از دست دادن آن همه ایثار و افتخار و امید، اشک ماتم بریزم! هرچند که مطمئنم صدای این اعتراضِ خاموش به گوش هیچ کس نخواهد رسید. به نظر شما این تصمیم چه قدر صحیح یا ناصحیح است؟

 

 

پ.ن:

  1. تقاضا دارم بعنوان یک مسلمان یا یک فرد ایرانی نظر موافق یا مخالف خود را از این پست دریغ نفرمایید، راستش نظرات شما برایم مهم است.
  2. در پنج سال سابقۀ وبلاگ نویسی، اولین بار است که رسماً از شما درخواست نظر میکنم. پس لطفاً دریغ نفرمایید.

 

 

 

نظرات  (۹)

۲۵ دی ۹۷ ، ۰۹:۰۹ .: مهتاب :.
قبرستان رفتن هم باید هدف داشته باشه. صبح برید راهپیمایی، عصرش یا شب قبلش برید مزار شهدا. و الا صبح روز ۲۲ بهمن به تعبیر شما قبرستان رفتن و گریه کردن، جز نهایت انفعال و ناامیدی، برداشت دیگه‌ای به ذهن من متبادر نمی‌کنه.
سلام علیکم

لطفا این سخنرانی رو گوش کنید.

http://dr-abbasi.ir/16925/%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%84%d9%88%d8%af-%d8%a7%d9%81%d8%b3%d8%b1%d8%af%da%af%db%8c-%d8%b3%db%8c%d8%a7%d8%b3%db%8c.html

با شرکت در راهپیمایی امید تأثیرگذاری و تغییر ولو به میزان کم در سطح فردی هست. علاوه بر این که بیعت و لبیک به ولی است.

اما در آن اعتراض خاموش شما هیچ کدام این خاصیت ها نیست جز تسکین حال خودتان.

اشک ریختن که سودی ندارد
باز هم باید فریاد بود، حتی اگر رسانه ها ما را حذف بکنند
یک انقلابی اگر قلبش هم تیر بخورد باز هم از حنجره اش باید خون بریزد از شدت فریاد عدالت خواهی..
۲۵ دی ۹۷ ، ۱۳:۴۰ انـ ـــار
سلام علیکم
با احترام، بنده مخالف تصمیم تون هستم.
چون به قول خودتان صدای آن اعتراض به گوش هیچ کس نخواهد رسید.

همچنان برای دفاع از انقلاب عزیزمان در راهپیمایی 22 بهمن شرکت کنیم
ولی اعتراض و مطالبه های مان را فریاد بزنیم...
سلام
با وجود اینکه کاملا درک میکنم فرمایشتون رو اما با احترام به شما باید عرض کنم موافق نیستم...
بوی ناامیدی میداد این تصمیم شما...
۲۵ دی ۹۷ ، ۲۱:۱۴ **روشنا **
سلام جناب رئوف
من کاملا احساس شما رو درک میکنم  و به شما حق میدم که مثل بقیه ی اقشار جامعه و مردم از وضع موجود گله مند و ناراضی باشین و صد البته دغدغه مند... اما این نکته رو میخوام یادآوری کنم که ما باید حساب دولت ناکارآمد تدبیر و امید رو از حساب انقلاب و آرمان های انقلاب جدا کنیم... و افق دیدمون رو یکم گسترده تر کنیم و به این مسئله فکر کنیم که انقلاب اسلامی ایران برای کشورهای مظلوم و مستضعف جهان هنوز هم مایه ی امیدواری و انگیزه برای بیداری اسلامی هست و اینکه دشمنان قسم خورده ی این نظام و انقلاب در آرزوی همین سرد شدنها و کناره گیریهای امثال شما هستند... 
یادمون نره برای حفظ این انقلاب و نظام خون هزاران شهید به زمین ریخته و وظیفه ی امروز من و شما حفظ سنگر انقلاب  با وجود تمام ناکاراآمدی ها و بی کفایتی ها هست... تنها به پاس خون شهدا و عشق رهبر فرزانه ی انقلاب امسال هم با شور و غیرت انقلابی در این جشن چهل سالگی شرکت کنید... 
سلام.
از عزیزان و همراهان محترمی که لطف کردند و نظر خودشون رو در بارۀ این پست مرقوم فرمودند جداً تشکر می کنم.
از عزیزانی هم که با تأخیر قرار است نظر بدهند، پیشاپیش قدردانی می کنم.
نسبت به سایر دوستانی هم که دوست ندارند نظر بدهند. عرض ارادت دارم.

و اما،
ضمن احترام به جناب آقای ن..ا و خانم های محترم: مهتاب، رهرو، احلام، انار و روشنا، خدمتتون عرضه می دارم که بنا به دلایلی پاسخ کامنت های بسیار خوبِ شما را به چند روز آینده موکول می کنم و یا ممکن است در پست جداگانه ای جواب بدهم.
لطفاً پوزش بنده را پذیرا باشید...
واقعا دو راهی سختی است بله از یک طرف پای انقلاب در میان است که از جان هم برایمان عزیزتر است و از یک طرف هم پای دولتی که هر روز از ان زخم می خوریم
۲۷ دی ۹۷ ، ۰۷:۴۹ صحبتِ جانانه
اعتراض خاموش عارفانه ایست
ولی به قول شما صداش به گوش کسی نمی رسه
و اگر صداش بلتد هم بشه، بجای بیدار کردن مسئولین اشراف و اعیان، به درآمدن اشک هم دردان شما منجر خواهد شد ولی نمی دانم استفاده ی سوئی که ازش میشه بکنن رسانه ها جیه...

ارسال نظر

نظر دادن تنها برای اعضای بیان ممکن است.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.