الـــرّقـــیـم

استقامت در مسیر انتظار
مشخصات بلاگ
الـــرّقـــیـم

...................... هوالودود .....................

به پاتوق دلدادگی ها و دلباختگی های رئوف
خوش آمدید. این جا، پاتوقی هست برای
افروختن، سوختن و ساختن.

در پاتوق دلدادگی ها، نه حرف اضافه است و نه
جای گزافه. فقط مجالی هست بـرای قلمی
کردن برخی دانسته هـا و ندانسته هـا بر پایـۀ
بایسته هـا و نبایسته هـا. کـه گاهی در لفافـه
می آید و گـاهی در تقابل با جهل و خـرافه.

پاتوق دلباختگی ها نیز، فرصتی هست برای
مغازله و معـاشقه! امـا نه با پـرنسس هـای
بوالهوس و پر از خار و خس! بلکه با معشوقه
های پاک نفس و قدیس های پاکیزه از رجس
و هوس. آن ها که از طهارتِ وجودشان،
عرشیانِ بالانشین، سـر به مغـاکِ خـاک
می سـایند و فرشیانِ خاک آلوده، به مددِ
نفوس شان، بالِ عروج به افلاک می گشایند.

در این پاتوق، روزنـه ای باز است به گلشنِ
اندیشه ها و صدای حنجره ای طنین انـداز
است با بوی بنفشه ها!

فانوس حقایق این پاتوق نیز، با نـگـاهِ سرخِ
شقایق های بزم عشق مأنوس است و با
فرهنگِ سرخِ شهادت، پیوندی دیرینه دارد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این هم ذوق و شــوق و عقیــده و آرمـان
و آرزوی نگارنده با چند بیت شعر:

سحر خیزی:
دریاب اگر اهـل دلی، پیش تر از صبح
چون غنچۀ نشکفته نسیم سحری را

زندگی برای خدا:
شادم به مرگ خود که هلاک تو می‌شوم
با زندگی خــوشم کــه بمیـرم بــرای تو

تلاش:
از مـا ســراغ منــزل آســـودگی مجــو
چون باد، عمر ما به تکاپو گذشته است.

خطر کردن:
آسـودگی، مقـدمۀ خـوابِ غفلت است
کشتی، به موج خیزِ خطر می بریم ما

بار زندگی:
زندگی با هوشیاری زیر گردون مشکل است
تا نگردی مست، این بار گران نتوان کشید

مهدویت:
درین ستمکده، آن شمع تیره روزم من
که انتظارِ نسیم سحر گداخت مرا

عشق:
سر و سامان بدهی یا سر و سامان ببری
قلب من سوی شما میل تپیدن دارد

مرگ سرخ:
درین بساط، به جز شربتِ شهادت نیست
مِی ای که تلخی مرگ از گلو تَوانَد شُست

محرم و عاشورا:
فیض ماه نو، ز شمشیر شهادت می برند
خون، حنای عید باشد کشتگان عشق را

خط شهادت:
گردن مکش ز تیغ شهادت که این زلال
از جویبار ساقی کوثر گذشته است.

امید:
نیستیم از جلوۀ باران رحمت نا امید،
نیمه بذری در زمین انتظار افشانده ایم

و ... و ...

دوشنبه, ۲۵ شهریور ۱۳۹۸، ۰۷:۱۰ ب.ظ

نه هر آهی قبول افتد، نه هر اشکی اثر دارد...

کارهای ما به خودی خود نه کوچکند نه بزرگ. اما وقتی در قاب نیّت ها و انگیزه ها می نشینند، وزن و حجم می گیرند و قیمت و اندازه شون مشخص می شود...

مثلاً مرد مسلمانی را می بینیم که در رکاب رسول خدا جنگده و کشته هم شده، اما «قتیل الحمار» از آب در می آید. می دانید چرا؟ چون خدا در نیّت این مرد بینوا جایی نداشته است! در عوض کسی به امر خدا برای کسب روزی حلال و برای امرار معاش، تلاش می کند، اما در مقام مجاهد فی سبیل الله جای می گیرد!

یا کسی که فقط یک دانۀ خرما در راه خدا انفاق کرده، اما رسول خدا (ص) ثواب او را با کسی که خروار خروار آذوقه برای سپاه اسلام آورده، برابر و حتی بالاتر می داند...

و دیگر این که، خیلی از مسلمان ها در غزوۀ خندق، تحت فرماندهی رسول خدا شمشیر زدند، اما در این میان، فقط «ضربةُ علیٍ یوم الخندق افضل من عبادة الثقلین» می شود!

و این گونه است که کارهای به ظاهر نیک ما قابل سنجش و اندازه گیری نیستند، مگر با شاخص اخلاص و نیّت...

 

 

پ.ن: وَاتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ ابْنَیْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِمَا وَلَمْ یُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قَالَ لَأَقْتُلَنَّکَ قَالَ إِنَّمَا یَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِینَ.

 

 

 

نظرات  (۹)

با این نگاه شاید بشه گفت درِ قضاوت های شخصی بالکل باید بسته بشه .

پاسخ:
خب یه جورایی آره، یه جورایی هم نه!

اگر قراره قضاوتی در اینگونه موارد داشته باشیم، اولاً باید فارغ از حب و بغض شخصی باشه. دوم اینکه باید قضاوتمون مبتنی بر قرائن و شواهد متقن و ملاک های شرعی باشه. در غیر این صورت یا باید از قضاوت بپرهیزیم و یا باید عمل فرد را حمل بر صحت و صداقت کنیم...

سلام

و معیار درستی نیت و اخلاصمون چیه؟

پاسخ:
سلام بر شما.

خب معلومه. معیار، خدایی بودن نیّت و اعمالمونه. هرچند که ممکن است این معیار برای افراد عادی قابل احراز نباشه. در نتیجه هرکس خودش بهتر می فهمه وضعیتش چگونه است...
۲۵ شهریور ۹۸ ، ۲۲:۱۱ صحبتِ جانانه

روزی که هیچ چیزی برای آدم نفعی نداره، جز اینکه قلب سلیم ببره خدمت خدا...

نیت درست مال قلب سلیمه

خیلی حرفه

خدا بهم بده ان شاءالله

پاسخ:
شما که بحمدالله دارید اون قلب سلیم را و به تبعش نیت پاک و خدایی را.

ان شاءالله خدا به ما هم بدهد.

سلام علیکم

سپاسگزارم. نکته‌ی مهمی بود.

پاسخ:
و علیک السلام یا اخی،
سپاس از جناب شما که خواندید این سیاهه را.

سلام برادر

و فرمودن جزا ، نفسِ عمل است

یعنی اون روح عمل هر انسانی خودِ جزای عملش هست...

حالا اثرش ممکنه همون لحظه براش آشکار بشه و یا ممکنه در قیامت...

 

یعنی نیت حقیقی اعمال اونقدر اهمیت داره که فرمودن اصلا خودِ جزای عمل شماست...

 

اگر این رو با اون آیه قرآن که میفرمایند: هر نیکی که به شما میرسد از جانب خداست و هر شری هست از جانب خودتان است (نقل به مضمون) می یابیم اگر توفیق نیت های خیر و خالصانه در اعمالمون داشتیم همش لطف و عنایت خدا بوده...

و اگر خدای ناکرده نیت های کوچک و پست داشتیم از جانب غفلت خودمون بوده...

پاسخ:
و سلام بر شما.

خیلی هم عالی. 
بسیار به جا فرمودید و بر غنای بحث افزودید.
متشکرم.

این هم آیۀ مورد اشارۀ شما که اگر دوستان خواستند بتونن ازش استفاده کنن:
مَّا أَصَابَکَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ  وَ مَا أَصَابَکَ مِن سَیِّئَةٍ فَمِن نَّفْسِکَ ... (79 نساء)

سلام

تشکر

استفاده کردیم.

پاسخ:
علیک السلام.

و تشکر از شما که خواندید.

سلام حاجی.

بهترید ایشالله؟

عزاداری ها قبول.

خواستم در رابطه با چند پست اخیر که الان خوندم نظر بدم دیدم نه سواد نظر دادن دارم نه اخلاص نظر دادن! :))) با خودم گفتم بی خیال شو فلانی.

 

فقط یه عرض ادبی خواستم کرده باشم خدمت استاد رئوف.

پاسخ:
سلام استاد گرامی.
خوبم بحمدالله.
بسی سپاس.
خوشحالم که مهارت شکسته نفسی کردنتون عالیه و اخلاصتونم فوق العاده است. مطمئنم نشونهٔ زرنگی و هوشمندی شماست که بسی می پسندمش.

ادب و احترام و ارادت مضاعف دارم خدمتتون.
لطفٱ دعا بفرمایید..

ان شاالله کارهای ما با اخلاص و از روی نیت باشه...

 

سپاس استفاده کردیم..

پاسخ:
ان شاء الله با نیت های الهی باشه.
متشکرم...

بیاید حواسمان جمع باشد.

پاسخ:
آره ولّاع!

ارسال نظر

نظر دادن تنها برای اعضای بیان ممکن است.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.